هر آدمی داستانی دارد. در هزارتوی داستان انسان‌ها، معناهایی برای زندگی نهفته که گاه فراموش شده‌اند یا جوری تغییر شکل داده‌اند که برای ما ناشناخته مانده‌اند. آنها نیاز دارند به کلام تبدیل شوند. نیاز است تا شنیده شوند و در رفت و برگشت بین درمانگر و مراجع این معناها از دل رنج‌ها و هیجانات پنهان خلق شوند. اتاق درمان یک رابطه برابر انسان با انسان است. درمانگر خودش را جدای از مُراجع یا بالاتر و داناتر از او نمی‌داند. بلکه باور دارد مُراجع، خود، متخصص دنیای خودش است و درمانگر تسهیل‌کننده مسیر آگاهی و تغییر است؛ شبیه یک همسفر همدل. در جلسات درمان، روایت مُراجع از خودش، دنیایش و ارتباط‌هایش شنیده می‌شود. درمانگر تلاش می‌کند با حضور و همدلی خاص خود مراجع را با درد‌ها و آسیب‌پذیری‌هایش مواجه کند و تحمل ابهام و دیدن رنج‌ها را در او بالا ببرد. و در نهایت از دل رنج‌ها معنا و داستان‌هایش دگرگون شوند و روایت تازه‌ای زاده گردد.